ღმერთო მამაო, მომიხილე ძე შეცთომილი

და განმასვენე ვნებათაგან ბოროტ-ღელვილი!

ნუ თუ მამასა არღა ჰქონდეს გულის-ტკივილი,

ოდეს იხილოს განსაცდელში შემცოდე შვილი?

ჰოჲ, სახიერო, რად წარვიკვეთ მე სასოებას:

პირველ უმანკომ თვით ადამმაც სცოდა შენს მცნებას,

უმსხვერპლა წადილს სამოთხისა მშვენიერება,

გარნა იხილა სასუფევლის მან ნეტარება.

ცხოვრების წყაროვ, მასვ წმიდათა წყალთაგან შენთა,

დამინთქე მათში სალმობანი გულისა სენთა!

არა დაჰქროლონ ნავსა ჩემსა ქართა ვნებისა,

არამედ მოეც მას სადგური მყუდროებისა!

გულთა-მხილავო, ცხად არს შენდა გულისა სიღრმე:

შენ უწინარეს ჩემსა უწყი, რაც ვიზრახო მე,

და — ჩემთა ბაგეთ რაღა დაუშთთ შენდა სათქმელად?

მაშა დუმილიც მიმითვალე შენდამი ლოცვად!

1840 წ.

თქვენი online რეპეტიტორი

[adblockingdetector id="59e92bb7c3879"]