აგერ რაზმიდამ ისკუპა ყარაბაღულმა მერანმა,

შორსა გაჰფანტა თრთოლით ხმა მისმა რახტისა ჟღერამა…

მიჰქრის, მიფრინავს, მიჭექავს, უკან მისდევს მტვრისა ბუქი,

მასზედ ჰზის ივერიელი ჭაბუკი ვინმე ჩაუქი.

აგერ უეცრად რაღაცამ ჰაერში გაიკრიალა,

თურმე, მან თოფი თავისი შეაგდო, შეატრიალა,

მერე ლამაზად ხან მარცხნივ, ხან მარჯვნივ გადმოწვებოდა,

ხან ცხენიდამა ხტებოდა, ხან ზედვე შეჰფრინდებოდა.

შვენოდა იგი ჭაბუკი ცხენზედა, ვით ალვა რგული,

მაგრამ მე, მის მჭვრეტელს, ნაღვლით ამერია სული, გული…

ვსთქვი თუ, ვისთვის შენ კისკასობ, ვისთვის იჩენ სიმარდესა?

შენი რაა, რომ ამშვენებ შენს დამღუპველს ოსმალეთსა?

შენს სიმარდეს, სიჩაუქეს ქართლი შენი არ დაჰყურებს,

მეფე შენი თავის ქებით ჭაბუკს გულს არ გიხალისებს!..

5 ნოემბერი, 1860წ.

[adblockingdetector id="59e92bb7c3879"]